Hindistanın isti yay günlərində adi bir gün, lakin İsgəndər üçün hər şey dəyişəcəkdi. Tarixin heç bir yerində görünməmiş bir müdafiə ilə qarşılaşdı.
Miladdan əvvəl IV əsrdə, İsgəndərin qoşunları Hind çayının sahillərinə çatanda onları gözləyən heç də adi döyüşçülər deyildi. Düşmənlər, nəhəng, hərəkət edən bir divar kimi, minlərlə böyük həşəratı—çəyirtkələri—silah kimi istifadə edirdilər.
Bu qəribə ordu, adi ox və nizələrdən fərqli olaraq, İsgəndərin əsgərlərinin psixologiyasına təsir edirdi. Onların qarşısında duran yalnız canlı bir divar deyil, eyni zamanda təbiətin özü idi.
Bu hadisə İsgəndərin hərbi strategiyasında yeni bir səhifə açdı. O, bundan sonra təkcə insan gücünə deyil, həm də təbiətin özünə qarşı mübarizə aparmalı olduğunu anladı.
Təbiətin özü döyüş meydanına çıxmışdı.
İsgəndərin Hindistanda qarşılaşdığı qəribə müdafiə xətti təsviri.
Bu döyüşdə İsgəndər ilk dəfə olaraq təbiətin özü ilə mübarizə apardığını hiss etdi.