Günəşin qızmar şüaları altında, İndus çayının kənarında, Makedoniyalı İsgəndərin ordusu qəribə bir düşmənlə üzləşdi. Onların döyüş meydanındakı qəzəbi təbii zəhərlərdən qaynaqlanırdı.
Bu müəmmalı döyüşçülər, tarixi mənbələrdə adı çəkilən, lakin həqiqi kimliyi bilinməyənlər, İsgəndərin güclü ordusunu belə geri çəkilməyə məcbur etmişdilər. Onların qorxunc silahı isə sadəcə torpaqdan gələn bir hədiyyə idi.
Bu qədim döyüşdə, hər addım yeni bir təhlükə gətirirdi, çünki düşmənin silahı gözlə görünməyən, lakin ölümcül idi. İsgəndərin ordusu, bu yeni düşmənlə mübarizə apararkən, özlərini ölümcül bir tələnin içində hiss edirdilər.
Beləcə, böyük fatehlər belə, təbiətin qüdrəti qarşısında aciz qala bilər. Hindistanın sərhədləri, İsgəndər üçün yalnız bir coğrafi məkan deyil, həm də sirrlə dolu bir öyrənmə sahəsi idi.
Təbiətin özü, bəzən ən böyük orduları belə diz çökdürə bilər.
Böyük İsgəndərin Hindistana yürüşü zamanı qarşılaşdığı müəmmalı döyüşçülərin təsviri.
Bu döyüşçülərin istifadə etdiyi silahın əsasını təbii zəhərli həşəratlar təşkil edirdi. Bu həşəratlar, düşmənin dərisinə daxil olaraq, sürətli və ağrılı ölümlərə səbəb olurdu.