Təsəvvür et ki, qədim Romada imperatorun başına gələn bir xəstəlik, əsrlər sonra müasir elmin açdığı qapıları araladı. Bəlkə də, bu gün istifadə etdiyimiz antibiotiklərin kökü çox daha qədimlərə dayanır.
Roma imperatoru Marcus Aurelius’un dövründə, bilinməyən bir xəstəlik imperiyanı narahat edirdi. Lakin bir təsadüf nəticəsində, müasir elmə işıq salacaq bir kəşfə imza atıldı: xəstəliklərin müalicəsində küflü çörəyin istifadəsi. Bu, təxminən II əsrə aid bir hadisədir.
Bu kəşf, yalnız tibbi bir irəliləyiş deyildi, həm də təbiətin bizə bəxş etdiyi imkanların nə qədər qədim və dərin olduğunu göstərdi. Qədim həkimlərin təcrübələri, bu günün antibiotikləri üçün təməl rolunu oynaya bilərdi.
Beləcə, keçmişin sirləri bu günün həyatına işıq saçdı. Təsadüflər bəzən ən böyük kəşflərə yol açar.
Təbiətin dərmanı, əsrlər öncə imperatorun taleyində gizlənmişdi.
Qədim Roma şəhərinin xəritəsi, imperatorluğun genişliyini göstərir.
Bu, elmin təsadüfən kəşflərlə inkişaf etdiyinin canlı nümunəsidir.