Hər millətin tarixində elə günlər var ki, o günləri yazmaq üçün qələm ağırlaşır, söz boğazda düyünlənir, kağız islanır. Azərbaycan xalqı üçün belə bir gün — 26 Fevral 1992-ci ildir. Bu tarix, sadəcə bir rəqəm yox, minlərlə insanın son nəfəsini verdiyi, uşaqların buz tutmuş əllərlə ananı axtardığı, qocaların ömür boyu gördükləri ocağı tərk etmək məcburiyyətində qaldığı o məlun gecəni əbədi olaraq özündə yaşadır. Bu ağrını illərdir yaşadan və nəsildən-nəslə ötürən isə yaddaşla yanaşı, xocalıya aid şeirlər olmuşdur.
Xocalı — Azərbaycanın Dağlıq Qarabağ bölgəsindəki bu kiçik şəhər, 1992-ci ilin fevralında dünya tarixinə qanlı hərflərlə yazıldı. Ermənistan silahlı qüvvələri və onlara qoşulan 366-cı Rusiya alayının döyüşçüləri tərəfindən həyata keçirilən bu qətliam nəticəsində 613-dən çox dinc sakin həyatını itirdi. Onların arasında 63 uşaq, 106 qadın, 70 yaşlı insan var idi. Yüzlərlə insan ağır yaralandı, 1000-dən çox nəfər əsir alındı, işgəncəyə məruz qaldı. Bu faciə təkcə tarix kitablarında deyil, həm də xocalı soyqırımına aid şeirlər vasitəsilə insanların yaddaşına həkk olundu.
Ancaq rəqəmlər hər şeyi demir. Rəqəmlər o gecənin soyuğunu, əli körpəsini qucaqlamış ananın fəryadını, gözlərini açan körpənin dünyanın son mənzərəsi olaraq qar üzündə qan izini gördüyünü anlatmır. Bunu ancaq şeir deyə bilər. Bunu ancaq sözün ən dərin qatından gələn ağrı ifadə edə bilər. Elə buna görə də bu gün, xüsusilə xocalıya aid şeirlər 2026 kimi müasir yanaşmalarla yazılan əsərlər, faciənin unudulmamasında mühüm rol oynayır.
Bu məqalə Xocalı faciəsini həm tarixi baxımdan nəzərdən keçirir, həm də bu faciəyə həsr edilmiş orijinal şeirlərlə xalqın dərdini, kədərini, eyni zamanda qürurunu və müqavimət ruhunu əks etdirir. Çünki Azərbaycan xalqı ağlayan qalmayıb — bir gün Xocalı üçün də ədalətin gələcəyinə inanan xalq olaraq ayaq üstədir.
Zocalıya aid şeirlər 2026
TARİXİ ARXA FON: O GECƏDƏNƏLƏRİ
Mühasirə Altında Bir Şəhər
Xocalı şəhəri 1991-ci ilin oktyabrından etibarən tam mühasirədə idi. Ermənistan silahlı birləşmələri şəhərin
ətrafını sarımış, ərzaq, dərman, yanacaq yollarını kəsmişdi. Şəhərdə 7000-ə yaxın sakin yaşayırdı. Havadan
gətirilən yardımlar isə yetərli deyildi — uşaqlar ac qalırdı, xəstəxanada dərman tükənmişdi, evləri isitmək üçün
odun yox idi.
Fevralın 25-dən 26-ya keçən gecə saat 23:00 radələrində intensiv topçu atəşi başladı. Şəhər hər tərəfdən həlqəyə
alınmışdı. Sakinlər qarlı meşələrə sığınmağa çalışdılar — qadınlar körpələrini qucaqlarına almış, qocalar
ayaqlarını zor qoyaraq irəliləyirdi. Ancaq çıxış yolları da bağlanmışdı. Ağdam istiqamətinə qaçmağa çalışan mülki
əhali pusquda gözləyən silahlıların atəşinə tuş gəldi.
O gecə sağ qalan şahidlər sonradan dedilər ki, meşədə hər tərəfdən hay-küy, uşaq ağlaması, silah səsi eşidilirdi.
Hamı qaranlıqda, soyuqda, ölüm qorxusu ilə qaçırdı. Bəziləri aylarla sonra sağ tapıldı — ağır soyuqdurma ilə.
Bəziləri isə bir daha tapılmadı.
Xocalıya aid şeir: O GECƏNİN TANIKI
(Orijinal şeir)
Gecə idi, fevral idi, soyuq idi,
Xocalının üstündə ağ qar yağdı.
Amma o qar ağappaq gəlmədi yerə,
Altında qalan qanın rənginə boyandı.
Ana qaçdı körpəsini sinəsinə basaraq,
Uşağın gözlərini örtdü əliylə.
“Baxma, balam, baxma” — dedi titrəyərək,
Özü gördü hər şeyi, daşındı köynəyə.
Ata oldu qalxan o soyuq gecədə,
Gülləyə döş gərdi öz ailəsi üçün.
Torpağa düşdü o qarlı meşədə,
Son sözü oldu: “Qaçın, yaşayın sizin üçün.”
Qoca nənə geri baxdı bir dəfə,
Ömründə ilk dəfə evindən gedərkən.
Ocağının sönməkdə olan közünə,
Yaşlı gözlərindən düşdü bir damla qan kimi.
O gecəni gördü Xocalının daşları,
O gecəni bildi soyuq qar üzləri.
O gecəni duydu körpənin son nəfəsi,
O gecəni yazdı tarix — əbədi izləri.
XOCALINİN SƏSİ: ŞAHID ANLATIMLARI
Sağ qalanların ifadələri oxunduqca insan heyran qalır ki, insan qəlbi bu qədər ağırlığı necə daşıya bilir. Bir
qadın danışıb ki, uşağını örtmək üçün öz paltosunu çıxarıb, özü donmuş halda irəliləyib. Uşaq sağ qalıb, ama ana
aylarla müalicə altında olub. Bir kişi danışıb ki, qardaşının cəsədini qarda görüb, amma dayana bilməyib — arxada
başqa silahlılar var imiş, dayanmaq demək ölmək demək idi.
Bu hekayələr bizə bir həqiqəti öyrədir: Xocalıda həlak olanlar sadəcə rəqəm deyil. Onların hər birinin bir adı,
bir ailəsi, bir arzusu var idi. Biri müəllim idi, biri çoban, biri cəmi iki aylıq körpə idi. Biri hələ nişanlıydı,
dünyaya gəlməmiş körpəyə ad seçmişdi. Biri ömrünü torpağa bağlamışdı, bağından birinci dəfə alma dərəcəyini
gözləyirdi.
Xocalı haqqında şeir: ADLAR
(Orijinal şeir)
Onların adları var,
Rəqəm deyil, ad.
Hər biri bir dünya idi,
Hər biri bir həyat.
Rəhimə xala — müəllim,
Otuz il dərs dedi.
Taleyin ən amansız imtahanında,
Həyatını verdi.
Orxan — on iki yaşında,
Düşdü qarın üstünə.
Dərs kitabı əlindən düşmədi,
İsti qalırdı sinəsinə.
Leyla — iki aylıq körpə,
Heç ağlamağa vaxt tapmadı.
Dünyaya gəldi, dünyadan getdi —
Bircə dəfə gülümsədi anasına.
Rauf kişi — yetmiş yaşında,
Kəndini tərk etmədi illər boyu.
“Torpaqdan getmərəm” dedi,
Torpaq onu aldı — qoynuna.
Onların adları var,
Unudulmaz, silinməz.
Tarix yazır hər birini,
Əbədi, əbədi, sonsuz.
DÜNYA VƏ XOCALİ: SUSQUNLUĞUN GÜNAHKARLIGI
Xocalı faciəsi baş verəndə dünya susdu. Beynəlxalq media bu qırğını ya gec verdi, ya da kifayət qədər
işıqlandırmadı. O vaxt Sovet İttifaqının dağılmasından sonra yaranan qarışıqlıq içərisində dünya diqqəti başqa
yerlərdəydi. Bu susqunluq özü bir günahdır — çünki zalımın qarşısında susmaq, dolayı yolla zalımın tərəfini tutmaq
deməkdir.
Bu gün Azərbaycan xalqı Xocalı faciəsinin beynəlxalq arenada tanınması üçün ardıcıl mübarizə aparır. Dünyada
onlarca ölkə bu faciəni tanıyıb, qətliam kimi qəbul edib. Ancaq hələ çox iş var görüləsi. Xocalı — yalnız
Azərbaycanın yaddaşı deyil, bütün bəşəriyyətin vicdanına sancılmış bir tikandır. Əgər dünya bu tikandan xilas
olmaq istəyirsə, ilk addım tanımaqdan keçir.
ŞEİR: DÜNYAYA SUAL
(Orijinal şeir)
Dünya, harada idin o gecə?
Sən ki hər fəryadı eşidirsən.
Harada idin, söylə mənə,
Xocalı yananda, körpə ağlayanda?
Sən ki uzaq ölkələrdəki savaşlara,
Kameralarını, mikrofonlarını aparırsan.
O gecə Xocalının üstündəki qarı,
Niyə görmədin, niyə anlatmadın?
Bəlkə çox uzaqdı sənin üçün,
Bəlkə marağına gəlmirdi.
Amma bilsəydin ki, o körpə,
Sənin körpəndən fərqli deyildi —
O da güldü doğulanda,
O da ağladı acıqanda.
O da uzatdı kiçik əllərini,
O da istədi yaşamağı.
Dünya, gec də olsa dinlə:
Xocalı çağırır səni.
Ədalət tələb edir,
Yalnız bir söz — tanı.
ANALAR: FACİƏNİN ƏN DƏRİN YARASI
Hər müharibənin, hər faciənin ən dərin yarası analar üzərindədir. Xocalıda da belədir. O gecə evlərini tərk edən,
uşaqlarını qucaqlarına alıb qaranlıq meşəyə dalan analar — onların içindəkiləri heç bir kamera, heç bir mikrofon
əks etdirə bilməz.
Bir ana öz körpəsini xilas etmək üçün onu qardaşına verdi, özü arxada qaldı ki, silahlıların diqqətini çəksin.
Körpə sağ qaldı. Ana isə bir daha görünmədi. Bu fədakarlıq insan qəlbinin ən pak, ən ali hissinin təzahürüdür.
Başqa bir ana isə sağ qaldı — amma övladlarını itirdi. O ana sonradan müsahibəsində dedi ki, “Gecə-gecə oyanıram,
uşaqlarımın səsini eşidirəm. Amma qalxanda evdə yalnız özüm oluram. Sonra yenə yatıram — çünki yuxuda onları
görürəm. Yuxu mənim üçün həyatdan artıqdır.”
Bu sözlər hər şeyi deyir. Bu sözlər üçün heç bir şərh lazım deyil.
ŞEİR: ANALAR AĞLAMAZ
(Orijinal şeir)
Deyirlər analar ağlamaz,
Daşa dönər, dözər.
Amma o gecə Xocalıda,
Daşlar belə hönkürdü, bəs.
Ana qaçdı uşağını saxlayaraq,
Soyuqdan dondu əlləri.
Uşağın üzü isidi əllərini,
İlıq nəfəsi oldu son köməyi.
Ana baxdı geriyə bir dəfə,
Evini gördü yanmaqda.
Əlindən düşdü bir şey — ürəyi,
Qaldı orada, yanmaqda.
Uzun illərdən bəri axtarır,
O ürəyini o torpaqda.
2020-də tapdı bir hissəsini —
Şuşanın qayalıqlarında, torpaqda.
Amma Xocalının ürəyi hələ,
Axtarılır, tapılmır.
Ana hələ gecə oyanır,
Körpəsini çağırır, tapılmır.
Analar ağlamaz deməyin —
Analar daşa dönür.
Daş isə öz acısını,
Daşıyır əbədi, dönmür.
UŞAQLAR: GƏLƏCƏYİN QIRILMIŞ BUDAQLARI
Xocalıda həlak olanların 63-ü uşaq idi. Bu rəqəm ürəyi sıxır. 63 uşaq — 63 gələcək, 63 xəyal, 63 gülüş. Onlardan
bəzisi hələ ana qucağındaydı. Bəzisi məktəbə getməyə hazırlaşırdı. Bəzisi böyüyüb müəllim olmaq istəyirdi, bəzisi
pilot.
Uşaqlar müharibənin nə olduğunu bilmir. Onlar üçün dünya — ananın qucağı, atanın çiyni, oyun, gülüş, yuxudur.
Xocalının uşaqları isə dünyaya gəlmişdi, amma dünya onları kabul etməmişdi — onlara sülh, sevinc, böyümək şansı
verməmişdi.
Bu uşaqların xatirəsi bizə bir vəzifə yükləyir: Onların yaşaya bilmədiyi gələcəyi biz yaşamalıyıq. Onların görə
bilmədiyi sülhü biz qurmalıyıq. Onların aça bilmədiyi kitabları biz oxumalıyıq — və oxuyanda onları
xatırlamalıyıq.
ŞEİR: 63 KÖRPƏ
(Orijinal şeir)
Altmış üç körpə,
Altmış üç ulduz.
Göyə uçdu o gecə,
Göy ağladı, yıldızsız.
Biri istəyirdi böyüyüb pilot olmağı,
Biri məktəbə getmək arzusundaydı.
Biri dünyaya yeni gəlmişdi —
Hələ dünyanın adını bilmirdi.
Biri anasının ilk körpəsiydi,
Atasının gözünün nuru.
Biri nənəsinin ümidiydi,
Ailəsinin gülüşü, qüruru.
Altmış üç cüt kiçik əl,
Altmış üç cüt gözəl göz.
Hər biri bir dünya idi,
Hər biri sonsuz, hədsiz, tüksüz.
Biz sizə borcluyuq, körpələr,
Sizin görə bilmədiyiniz günəşi.
Hər sabah açanda gözümüzü,
Xatırlayırıq sizin gülüşünüzü.
Altmış üç ulduz parlayır,
Hər gecə göydə, uzaqda.
Azərbaycan baxır onlara,
“Biz buradayıq” — deyir torpaqda.
MÜQAVİMƏT VƏ DİRÇƏLİŞ: XALQIN RUHU QIRILMADI
Faciə var ki, xalqı əzir, əyir, dağıdır. Amma Azərbaycan xalqı Xocalı faciəsindən sonra sınmadı. Əksinə — bu ağrı,
bu dərd, bu itki, xalqın yaddaşında, mədəniyyətində, ədəbiyyatında, siyasi mübarizəsində bir atəş kimi yaşamağa
davam etdi.
İllər keçdi. 2020-ci ilin payızında Azərbaycan ordusu 44 günlük müharibədə işğal altındakı torpaqlarını azad etdi.
Şuşa azad oldu. Xocalı azad oldu. O torpağa ilk addım atan əsgərlər bildilər ki, bu qələbə yalnız bu günün deyil,
1992-ci il fevralın 26-da həlak olanların qanının bahasına gəlir.
Xocalının azad edilməsi, faciənin qisasını almaq deyil — faciənin yaratdığı boşluğu, o torpağın itkilərini bir az
olsa da doldurmaq deməkdir. O torpaqda indi yenidən evlər tikilir, yollar çəkilir, ağaclar əkilir. Xocalı yenidən
nəfəs alır.
ŞEİR: QAYIDIŞ
(Orijinal şeir)
Otuz il sonra qayıtdıq,
Ayağımız torpağa dəydi.
O torpaq tanıdı bizi —
Ayaqlarımız titrədi.
Hər addımda bir xatirə,
Hər daşda bir iz var.
Hər ağacın kökündə,
Unudulmaz bir söz var.
Qayıtdıq, Xocalı, qayıtdıq,
Gec deyil, vaxtındayıq.
Sənin qanın içimizdə axır,
Sənin adınla, sənin yanındayıq.
Torpaq isindi ayaqlarımıza,
Külək gəldi — tanıdı bizi.
Sanki o gecə həlak olanlar,
Pıçıldadı: “Nəhayət gəldiniz.”
Biz gəldik, ey şəhidlər,
Biz gəldik, ey körpələr.
Torpaqlarınız azaddır artıq,
Rahat uyuyun, əzizlər.
ŞAİRLƏR VƏ XOCALİ: SÖZİN MÜQAVİMƏTİ
Azərbaycanın bir çox şairi Xocalı faciəsinə həsr olunmuş əsərlər yazıb. Söz adamları bu faciəni unutdurmamaq üçün
qələmlərini silah kimi işlətdilər. Çünkü silah torpağı azad edir, amma söz yaddaşı azad edir. Söz olmasa, tarix
unudulur. Tarix unudularsa, faciə təkrarlanır.
Xalq şairlərindən tutmuş müasir gənc şairlərə qədər hər kəs Xocalı haqqında yazdı. Analara həsr edilmiş ağılar,
uşaqlara həsr edilmiş laylalar, şəhidlərə həsr edilmiş qəzəllər — bütün bu əsərlər bir xalqın dili, bir xalqın
yaddaşı, bir xalqın müqavimət səsidir.
Bu şeirlər nəşr olundu, məktəblərdə oxundu, anma mərasimlərində səsləndi. Hər il fevralın 26-da Azərbaycan
şəhərlərindəki meydanlarda, məktəblərdə, universitetlərdə bu şeirlər yenidən oxunur — çünki yaddaş canlı
saxlanmasa, ölür.
ŞEİR: QƏLƏM VƏ QILINCIN SÖZÜ
(Orijinal şeir)
Şair oturdu boş kağızın qarşısına,
Yazmaq istədi Xocalını.
Qələm titrədi əlində,
Sözlər gəlmədi asanlıqla.
Çünki bəzi ağrılar var,
Sözdən böyükdür, sözdən ağır.
Bəzi gecələr var ki, şeir,
Həmin gecənin yanına çatmır.
Amma şair yazdı yenə də —
Çünkü yazmamaq daha böyük günahdı.
Susub qalmaq o şəhidlərə,
İkinci dəfə xəyanət olardı.
Yazdı analar haqqında,
Yazdı körpələr haqqında.
Yazdı torpaq haqqında, od haqqında,
Qar üstündəki iz haqqında.
Qələm silah oldu bu gün,
Söz qalxan oldu bu gün.
Şair durdu öz yerinə —
Yaddaşın keşikçisi bu gün.
FEVRAL 26: HƏR İL YENILƏNƏN YARA
Hər il fevralın 26-sı Azərbaycanda Xocalı Şəhidlərini Anma Günüdür. Bu gündə ölkə boyunca anma mərasimləri
keçirilir. Şamlar yandırılır. Gül dəstələri qoyulur. Uşaqlar şeir oxuyur. Yaşlılar göz yaşı axıdır.
Bu gün yalnız kədər günü deyil — bu, eyni zamanda müqavimət günüdür. Çünki Azərbaycan xalqı bu günü hər il yad
edərək dünyaya bir mesaj verir: “Biz unutmadıq. Biz unudulmayacağıq. Bizim şəhidlərimiz bu torpaqda yaşayır.”
Xocalı anmalarına dünya ölkələrindəki Azərbaycanlılar da qatılır. Parisdə, Berlində, Londonda, Nyu-Yorkda — hər
yerdə Azərbaycanlılar bir araya gəlir, şam yandırır, şəhidlərini xatırlayır. Bu, diasporanın yaddaşını canlı
saxlamasının ən güclü nümunəsidir.
ŞEİR: FEVRALIN 26-SI
(Orijinal şeir)
Bu gün fevralın iyirmi altısıdır,
Azərbaycan susur, düşünür.
Şamlar yanır evlərin önündə,
Hər şam bir canı xatırladır.
Uşaqlar şeir oxuyur bu gün,
Məktəblərdə, meydanlarda.
Sözlər ağır gəlir dillərinə —
Yaşlarından böyük sözlər.
Qocalar baxır uzaqlara,
Yaddaşları o gecəyə qayıdır.
Gözlərindəki yaşlar axmır —
Çoxdan daşa dönüb, daşa dönüb.
Gənclər öyrənir bu günü,
Kitablardan, nənələrindən.
Öyrənir ki, bu torpağın bahasını,
Kim ödədi, necə ödədi.
Bu gün fevralın iyirmi altısıdır,
Azərbaycan xatırlayır.
Xocalı yaşayır hər ürəkdə —
Unudulmur, unudulmayacaq heç vaxt.
GƏNCLƏRİN VƏZİFƏSİ: YADDAŞI DAŞIMAQ
Bu faciəni birbaşa yaşayan nəsil artıq böyüyüb qocalmağa başlayır. Gələcəkdə Xocalının yaddaşını daşıyacaq olanlar
bu günün gəncləridir. Bu böyük bir məsuliyyətdir — çünkü yaddaş öz-özünə yaşamır. Yaddaş ancaq onu daşıyan
insanların vasitəsilə nəsildən-nəsilə ötürülür.
Azərbaycanın gəncliyi bu məsuliyyəti dərk edir. Onlar Xocalı haqqında yazır, çəkir, danışır. Məktəblərdə bu
mövzuda araşdırmalar aparılır. Universitetlərdə konfranslar keçirilir. Sənətçilər tablolar çəkir, heykəllər qoyur,
filmler çəkir.
Bu cəhdlər birlikdə bir şey yaradır: kolektiv yaddaş. Bu yaddaş qırılmaz bir ip kimidir — onu kəsmək olmaz, çünkü
hər nəsil onu bir az daha möhkəmləndirir.
ŞEİR: GƏNCLİYƏ
(Orijinal şeir)
Siz ki bu günü yaşamadınız,
Amma bu günü daşıyırsınız.
Siz ki o gecəni görmədiniz,
Amma o gecəni anladırsınız.
Bu sizin borcunuz deyil —
Bu sizin mirasınızdır.
Xocalının yaddaşı sizinlə,
Bu torpağın səsidir.
Oxuyun, yazın, danışın,
Dünyaya anladın.
Hər dildə, hər yerdə —
Xocalı adını yaşadın.
Çünkü unutmaq günahdır,
Unutdurmaq daha böyük günah.
Yaddaş silah olsun əlinizdə,
Sülh qursun bu torpaqda.
Gənclik — Azərbaycanın sabahı,
Xocalı — bu sabahın kökü.
Kökündən güclü ağac olmaz,
Yaddaşından güclü xalq olmaz.
SON SÖZ ƏVƏZINƏ: ƏDALƏT VƏ SÜLH ARZUSU
Xocalı faciəsini nə unuda bilərik, nə də unutmalıyıq. Bu faciə bizə bir şey öyrədir: Sülh — ən qiymətli nemətdir.
İnsanın evinə, torpağına, ailəsinə sahib olması — ən böyük xoşbəxtlikdir. Bunları itirmək nə deməkdir, Xocalının
sakinləri öyrəndi — ən ağır yolla.
Amma Xocalı yalnız kədər haqqında deyil. Xocalı eyni zamanda dözüm haqqındadır. Müqavimət haqqındadır. Otuz ildən
çox mübarizə aparıb öz torpağını geri almaq haqqındadır. 2020-ci ilin qələbəsi bu dözümün, bu mübarizənin
meyvəsidir.
Bu gün Xocalıda həyat yenidən başlayır. Binalar tikilir, yollar açılır, ağaclar əkilir. Bir gün — yaxın bir gündə
— Xocalının küçələrindən gülən uşaqların səsi gələcək. Bir gün Xocalının evlərinin pəncərəsindən işıq süzüləcək.
Bir gün Xocalının torpağı yenidən çiçəklənəcək.
O günü görmək — bu faciəni yaşayan hər kəsin, bu faciəni öyrənən hər gəncin, bu torpağı sevən hər Azərbaycanlının
ən böyük arzusudur.
ŞEİR: SÜLH ÜÇÜN
(Orijinal şeir)
Bir gün — və o gün gələcək —
Xocalıda uşaq səsi olacaq.
Kiçik ayaqlar o torpaqda,
Sevinclə, azad qaçacaq.
Bir gün — o evlər dolacaq,
Gülüş dolacaq hər otağa.
Ana laylay deyəcək körpəyə,
İşıq süzüləcək pəncərəyə.
Bir gün — şəhidlər rahat,
Torpaqları altında uyuyacaq.
Bilərək ki, onların qanı,
Boşa getmədi, yaşayacaq.
O günü gözləyirik biz,
Hər anma günü, hər ildə.
O günü qurmaq üçün çalışırıq,
Hər əlimizdə, hər dilimizdə.
Xocalı — sən əbədi yaşayırsan,
Hər ürəkdə, hər yaddaşda.
Azərbaycan səni unutmayacaq,
Heç vaxt, heç vaxt, heç vaxt.
Bu məqalə boyu yazdığımız şeirlər, anlattığımız hekayələr — hamısı bir məqsəd üçündür: Xocalı faciəsini canlı
saxlamaq. Bu faciəni yalnız tarix kitablarında deyil, qəlblərdə, ədəbiyyatda, sənətdə yaşatmaq.
26 Fevral — bu tarix hər il gəlir. Hər il getdikcə şahidlər azalır, amma yaddaş böyüyür. Çünkü yaddaş insanlarla
birlikdə ölmür — yaddaş sözlərə, şeirlərə, nəğmələrə, daşlara, torpağa keçir. Xocalının yaddaşı da beləcə
yaşayacaq — nəsildən-nəsilə, əbədi.
0 Comments